سیب باغچه ی همسایه

پسر:

تو به من خندیدی و نمی دانستی

من به چه دلهره از باغچه همسایه سیب را دزدیدم

باغبان از پی من تند دوید

سیب را دست تو دید

غضب آلود به من کرد نگاه

سیب دندان زده از دست تو افتاد به خاک

و تو رفتی و هنوز،

سالهاست که در گوش من آرام آرام

خش خش گام تو تکرار کنان می دهد آزارم

و من اندیشه کنان غرق در این پندارم

که چرا باغچه کوچک ما سیب نداشت...

دختر:

من به تو خندیدم

چون که می دانستم

تو به چه دلهره از باغچه ی همسایه سیب را دزدیدی

پدرم از پی تو تند دوید

و نمی دانستی باغبان باغچه همسایه

پدر پیر من است

من به تو خندیدم

تا که با خنده خود پاسخ عشق تو را خالصانه بدهم

بغض چشم تو لیک

لرزه انداخت به دستان من و

سیب دندان زده از دست من افتاد به خاک

دل من گفت: برو

چون نمی خواست به خاطر بسپارد

گریه تلخ تو را

و من رفتم و هنوز

سالهاست که در ذهن من آرام آرام

حیرت و بغض تو تکرار کنان

می دهد آزارم

و من اندیشه کنان غرق در این پندارم

که چه می شد اگر باغچه خانه ما سیب نداشت...

سیب:

دخترک خندید و پسرک ماتش برد!

که به چه دلهره از باغچه ی همسایه، سیب را دزیده

باغبان از پی او تند دوید

به خیالش می خواست،

حرمت باغچه و دختر کم سالش را

از پسر پس بگیرد!

غضب آلود به او غیظی کرد!

این وسط من بودم

سیب دندان زده ای که روی خاک افتادم

من که پیغمبر عشقی معصوم،

بین دستان پر از دلهره ی یک عاشق

و لب و دندان

تشنه ی کشف و پر از پرسش دختر بودم

و به خاک افتادم

چون رسولی ناکام!

هر دو را بغض ربود...

دخترک رفت ولی زیر لب این را می گفت:

" او یقینا پی معشوق خودش می آید "

پسرک ماند ولی روی لبش زمزمه بود:

" مطمئنا که پشیمان شده برمی گردد! "

سالهاست که پوسیده ام آرام آرام!

عشق قربانی مظلوم غرور است هنوز

جسم من تجزیه شد ساده ولی ذراتم،

همه اندیشه کنان غرق دراین پندارند:

این جدایی به خدا رابطه با سیب نداشت...

دلم برای همشون تنگ شده... دوست داشتم  ببینمشون و سال نو رو  بهشون تبریک بگم و واسشون سال خوبی رو آرزو کنم ولی نشد

آقای کریمی. زهره ی عزیز. لیلای دوست داشتنی .الهه جون . نرگس نسرین.معصومه. مهدی . علیرضا. رحمت. آقای موحد. فاطمه. مریم ... "مریم تاراسی" دلم به همتون تنگ شده. امیدوارم سال خوبی داشته باشید

"سید علی صالحی"

بیل برد یکی از نمونه های پرکاری است که عمرش را وقف تمایش عروسکی کرد و می دانست چگونه این هنر را عرضه کند.

آشکار است که نه تنها از طریق تولیدات نمایش عروسکی،بلکه هم چنین با آثار سینمایی و تلویزیونی اشدر این رشته اشتهار خاصی درسراسر جهان کسب کرده است.او در 1965 کتابی با تصاویر بی نظیر چاپ کرد که هنر عروسکی نام دارد. با شرکت در جشنواره های جهانی نمایش عروسکی در سراسر جهان ،نامی اشنا برای نمایشگران عروسکی شده است.

تولیدات عروسکی:وینی پوه ،دنیای اوز ، علی بابا ،چهل دزد بغداد و پیتر و گرگ، پینوکیو، آلیس در سرزمین عجایب ،اژدها و دندان پزشک.

وی در 1964 تماشاخانه ای با 193 صندلی تاسیس کرد.نمایش مشهور "دنیای عروسک ها"پنج ماه در سالن های نمایش برادوی بر صحنه بود.برخی از تولیدات نمایش او در تلویریون به نمایش در آمده و یا هم چنین برنامه های خاصی را برای تلویزیون تولید کرده است.

آرزوی بهترین ها رو برای مریم و همسرش مجید دارم...

خورشید واره های مرا خواب خورده است

نام شهاب های شهید شبانه را

آفاق مه گرفته هم از یاد برده است

از آسمان بپرس که جز چاه و گردباد

از چالش زمین چه به خاطر سپرده است

دیگر به داد گمشدگان کس نمی رسد

آن سبز جاودانه هم انگار مرده است

ماه جبین شکسته ی در خون نشسته را

از چارچوب منظره دستی سترده است

عشق آتشی که در دلمان شعله می کشید

از سورت هزار زمستان فسرده است

ای آسمان که سایه ی ابر سیاه تو

چون پنجه ای بزرگ گلویم فشرده است

باری به روی دوش زمین تو نیستم

من اطلسم که بارجهانم به گرده است

حسین منزوی             

شیشه های عینکم را با گوشه ی بلوزم پاک می کنم،می خواهم بپیچم توی کوچه،خدا کند مجید آنجا نباشد .عینکم را می گذارم روی چشمانم،مجید پای دیوارِ کناره سینما نشسته و جعبه ای بزرگ که رویش چند قوطی آدامس و سیگار است جلویش گذاشته.درست مثل پارسال و سال پیشش،این بار حتمن با مجید صحبت میکنم و قضیه را ازش می پرسم.

نزدیکش می شوم ،بلوز آبی به تنش زار می زند،زل زده به آدامس های روی قوطی،8سال پیش هم همین آدامس فروشی جلوی سینما بود که کار دستش داد و به این روز افتاد. زخم روی پیشانی اش هنوز خوب نشده ،عرق هایی که از لای چند تاره موی شانه کرده ی قهوه ای اش سر می خورند از روی زخم پیشانیش رد می شوند و می روند لای ابروهایش.

روبه رویش می نشینم ،از جیب بلوزم 10 تومانی در می آورم و به طرفش دراز می گیرم،نگاهم نمی کند:"مجید یه بسته آدامس بده"در حالی که نگاهش می کنم این جمله را می گویم ولی انگار نشنید .

می نشینم کنارش ،سیاهی یقه ی بلوزش به چشم می زند من هم زل می زنم به وسایل روی جعبه،آدامس های گرد خروس نشان را روی هم چیده و آدامس های زرد و صورتی را کنار هم،چند قوطی سیگار و کبریت را هم گذاشته گوشه ی جعبه:"مجید، منم مصطفی،می خواستی بری سینما ،با هم نقشه کشیدیم ،نقشه کشیدیم من و یوسف حواس حاج احمد رو پرت کنیم تا تو بدون بلیط بری سینما"

یوسف ،یوسف را یادم رفته بود،عینکم را که سر خورده و افتاده روی بینی ام باانگشت هل می دهم عقب. فرهاد آقا بقال حتمن می داند یوسف کجاست،8 سال پیش که از همه خبرداشت.مغازه اش را می شناسم ،اما محله ها خیلی عوض شه اند ،همه ی مرگ بر شاه ها و شعار ها از دیوار پاک شده.

وقتی می رسم به مغازه ی فرهاد بقال اول لباس هایم را مرتب میکنم خیلی وقت است مرا ندیده،با اینکه خودش زشت است اما از آدم های خوش تیپ و خوش قیافه خوشش می آید،اگر مرا مرتب ببیند خوب است و زود آدرس یوسف را می دهد.

وقتی وارد مغازه می شوم ،پسر جوان پشت میز ایستاده و با دستمال یزدی میز را پاک میکند،نزدیکش می شوم و سلام می دهم،پسر زل می زند به من ،می پرسم که فرهاد آقا کجاس که یک دفعه مثل جن زده ها می پرد طرفم و بغلم میکند:"سلام آقا مصطفی خودتی دیگه کاکا؟چقدر عوض شدی،اگه ای صدای خش دارد و لفظ قلم حرف زدنت نبودآ نمی شناختمت،چرا اینطور نگا میکنی نشناختی مو رو ؟منم یوسف."

***

زل می زنم به سر یوسف،سرش مثل پیشانی مجید دهان باز کرده،بجز زخم همه جای سرش مو دارد،می نشینم روی صندلی کناره میز،صندلی سرد است سردم می شود،یوسف 2شیشه نوشابه ی زرد از یخچال کناره میز می آورد و می گذارد جلویم.دره نوشابه را با قاشق باز میکند و می گوید:"پس تو کجای8سال؟ بعد از منفجر شدن سینما غیبت زد کاکا، تو رفتی من و مجید موندیم،نفله شدیم،کجا رفتی یدفعه،نگفتی ای جا رفیق داروم؟"

دوس ندارم جوابش را بدهم،نمی خواهم بداند که پدرم ساواک بوده و به خاطره کارش رفتیم یه شهر دیگر،نمی خواهم بداند که وقتی سینما آتش گرفت ازترسم فرار کردم، ولی بعد از آن هر سال می ایم آبادان تا مجید را ببینم. لفتش نمی دهم از مجید می پرسم :"چی شد به مجید؟چرا به این روزافتاده و کز کرده کناره سینما؟"

یوسف نوشابه را هل می دهد طرفم،جای انگشتانش روی شیشه ی نوشابه می ماند"بیچاره مجید ،کاش هیچ وقت آدامس فروشی جلوی سینما، هوای سینما رفتن رو  به سرش نمی انداخت.آخه ما رو چه به سینما رفتن؟سی نما واسه از ما بهترونه،تو چیکا کردی؟واسه چی رفتی؟ چی شد؟"

باز هم دوس ندارم جوابش را بدهم.از شیشه ی مغازه بیرون را نگاه می کنم،کوچه شلوغ است،حتمن بچه های شیفت صبح تعطیل شده اند.

باز هم سوالش را می پرسد،طوری نگاهم می کند که نمی توانم چیزی نگویم:" وقتی دیدم سینما آتیش گرفت از ترسم فرارکردم ،فکر کردم مجید دیگه بیرون نمیاد..."

یوسف به پیره زنی که جلوی در مغازه چادرش را درست می کند نگاه میکند،پیرزن می آید تو،جلوی میز کناره من می ایستد ،سطل قرمز را میدهد به یوسف و با لحجه ی آبادانی می گوید که برنج می خواهد.یوسف می رود پشت یخچال، یادم باشد بپرسم فرهاد آقا کجاست،یوسف سطل را می گذارد روی ترازو پیرزن در حالی که سطلرا می زند زیر چادرش به یوسف می گوید که پولش را بعدن می دهد.

از پشت میز می آید بیرون و می نشیند کنارم.چند دگمه ی  بالایی پیراهنش باز است و موها سینه اش زده بیرون:"مو رفتُم تو سینما تامجید رو بیارُم بیرون ،مجید نرفته بوده تو ،حاج احمد دیده بودتش،ولی بیچاره بد جور خوف کرده بود،تا بیارمش بیرون یه دست و صورتش سوخت."

یوسفبلند می شود و می رود پشت میز به طرفقفسه هایی که زیره ساعت هستند و تویشان بیسکوییت چیده شده:"یه میله ،نمی دونُم از کجا اومد و خورد توسره مجید و من." خم می شود و سرش را نشان میدهد

از جایم بلند می شوم هنوز سردم است ،به حرف های یوسف که دارد صحبت می کند گوش نمی دهم. شاید اگر من بودم می تونستم به مجید کمک کنم.

می خواهم بروم پیش مجید، مجید هنوز پای دیوار نشسته و زل زده به

آدامس های روی جعبه.

محاسبات سر انگشتي

باز هم آمده ام تا دكتر معاينه ام كند. اما نه آن دكتر يك ماه پيش،نه آن دكتر يك سال پيش و نه حتا آن دكتر پنج سال و اندي پيش. اين يكي جديد است، يك دكتر معروف،به حق معروف،يك اعجوبه.من بيمارم به سختي بيمارم.شفايم را از اين دكتر ميخواهم،مطمئنم كه فقط او مي تواند درمانم كند تا من دوباره به زندگي عادي ام بازگردم.

در خيابان هاي محله ي اعيان نشيني كه دكتر در ان سكونت دارد ،قدم ميزنم و به اين چيزها فكر ميكنم. اما ناخودآگاه اين فكر هم از سرم مي گذرد كه اينجا محله ي ميليونرهاست، محله اي كه هر متر مربع از زمينش صدها هزار ليره قيمت دارد و اجاره ها در ان سر به فلك مي زند. با خودم فكر ميكنم طبيعي است ،اگر اينطور  نباشد عجيب است،پس طبيعي است .

اين هم ساختمان دكتر. مكعب عظيمي ار آجر مرمر كه روي چهار پي بتوني قرار گرفته است. ماشين سواري كوچكم را مقابل در ساختمان ،بين دو ماشين آخرين مدل پارك ميكنم. يكي از اينها حتمن مال دكتر است:ماشيني به طول ده متر با اتاقكي لوكس. قيمتش:حداقل پنج ميليون. با خودم ميگويم كه دكتر بي برو برگرد مي داند چطور از دانشش استفاده ببرد.

از ميان راهروي ورودي ( تراورتن هاي زمخت را به همان صورتي كه از غار استخراج شده و دكورهاي اهني را به همان صورتي كه در كارگاه آهنگري توليد شده اند ،در انجا نصب كرده اند )به طرف در خانه ي دكتر در طبقه ي همكف مي روم.زنگ مي زنم و در حين انتظار ،باز هم يك حساب و كتاب سرانگشتي مي كنم:اگر اپارتمان مال خود دكتر باشد ،پس او ازجيب خودش( يا به عبارت ديگر از جيب بيمارانش )صد ميليون پول بالاي ان داده. اما اگر اپارتمان اجاره اي است مطمئنا دكتر كمتر از سيصد هزار ليره اجاره نمي دهد.

خدمتكار خوشگلي با كلاه و پيش يبند و دستكش نخي در را به روي من باز ميكند(هفتصد هزار ليره حقوق مي گيرد)او مرا به سالن انتظار راهنمايي ميكند.نگاه سريعي به دروبرم مي اندازم و ديگر كاملن مطمئن مي شوم كه دكتر در كارش بسيار ماهر است.هيچ شكي نيست.البته مهارت او بيش از هر چيزي در استفاده اي كه از اين مهارت مي برد خلاصه مي شود.دو سري مبل و كاناپه(هفتصد هزار ليره يا بيشتر)،كنسول لويي شانزدهم(نيم ميليون)،ساعت آنتيك برنزي و مرمر امپريال(دويست هزار ليره) قالي ايراني(نيم ميليون)،كتابهاي متعلق به قرن هيجدهم با تصاويري از رم(هر كدام صد هزار ليره)و نيز وسايل تزييني و تجملي ،گلدان ،چراغ،و لوستر ،همه و همه شاهد مدعايي هستند كه عمرش به اندازه ي عمر دنياست:به اين معنا كه در حرفه ي پزشكي ،پولدار نمي شوي مگر با كمك مكانيسمي كه از يكپارچگي و همذدستي ميان دكترها شركت ها ي داروسازي ،كلينيك ها،اسايشگاه ها،راديولو‍ژي ها و غيره و غيره ساخته شده باشد. دستگاهي كه ادم،صحيح و سالم وارد آن مي شود و بيمار بيرون مي ايد. دستگاهي كه بي وقفه بيماري هايي توليد مي كند كه وجود خارجي ندارند،بيمارهاي ناشناس ،مرض هاي خيالي و محصولاتي اين چنيني كه ناخوشي هاي مد روز به حساب مي ايند.

عكس قاب شده اي توجهم را جلب كرد. فارغ التحصيلان رشته ي پزشكي سالي بخصوص ،همراه استادهايشان در مقابل در بزرگ يك دانشگاه.در ميان فارغ التحصيلان،ان طور كه از اسامي چاپ شده در زير عكس دستگيرم مي شود،بالين شناس معروفي كه به زودي مرا معاينه خواهد كرد هم هست كه ان موقع جواني گمنام بود شبيه به خيلي هاي ديگر. دنبالش مي گردم ،پيدايش مي كنم و ان وقت دستخوش هيجان مي شوم و فكرميكنم:"سرنوشت چه بازي هاي عجيبي دارد و ان وقت ها اين جوان درس مي خواند ،فارغ التحصيل مي شد ،كار مي كرد،براي اينده نقشه ها مي كشيد بي انكه بداند اين همه تلاش روزي به او اين اجازه را خواهد داد بيماري را كه من باشم درمان كند،بيماري بسيار بد حال كه از نظر همه،به جز او ،غير قابل علاج است. سرنوشت چه بازي هاي عجيبي دارد."

مي نشينم ،مجله اي بر ميدارم.بعد سرم را بالا ميگيرم و از لاي در باز ،دزر راهرو ،خدمتكار و زن جوان و جذابي را مي بينم كه تا گردن ،خودش را در پالتوي پوستي قهوه اي پيچيده است. از حرف هايش متوجه مي شوم كه بايد زن دكتر باشد:«خب لوييزا ،به دكتر بگو يادش نره كه ساعت يك بايد با هم بريم بيرون..." به خانم نگاهي مياندازم و سريع حساب ميكنم :پالتو پوستش مينك است ،پس قيمتش كمتر از دو سه ميليون نيست.

انگشتر ياقوت كبود پر رنگ دست زيبايش را زينت مي بخشيد ،همان دستسي كه با ان پالتو پوستش را دور گردنش مي فشارد.انگشتر حداقل پنج ميليون مي ارزد .سه به علاوه ي پنج،مي شود هشت:بدك نيست،اصلن بدك نيست.

سرانجام پرستار،جوانكي مو طلايي ،چهارشانه كه سر تا پا سفيد پوشيده،دار سالن انتظار ظاهر مي شود و از من ميخواهد دنبالش بروم:دكتر منتظر من است. در راهرو دو تابلوي بزرگ متعلق به قرن7 را مي بينم كه براي هر كدام بدون شك لااقل يك ميليون پول داده اند . وارد اتاق معاينه ي ان اعجوبه مي شوم. اتاق معاينه اي شيك كه در ان هيچ چيزي ،بيمارستان و سردي حرفه ي پزشكي را تداعي نمي كند :قفسه هاي كتاب با ستون هاي باريك و سرستون هاي برنزي به سبك امپريال ،رديف مجلدهاي چرمي و طلايي،فرش چيني به رنگ ابي و كرم با نقش و نگار معابد و گل هاي بادام ،ميز تحرير بزرگي مخصوص مديران،لوازم نوشتن از جنس برنز متعلق به لويي شانزدهم،تابلوهايي با موضوع طبيعت بي جان ،چراغ ،پرده،صندلي،بوفه، گلدان و غيره وغيره. اين بار خيلي سريع محاسبه ميكنم چون رو به روي دكتر ايستاده ام و درگر مجال ندارم درست و حسابي جمع و تفريق كنم. با يك تخمين سرانگشتي به اين نتيجه مي رسم كه اين اتق معاينه براي دكتر بيشتر از ده ميليون اب خورده.

بله،كارشان گرفته ، نمي توان انكار كرد كه كارشان خيلي عالي هم گرفته.

سراپا لرزان به ميز تحرير نزديك مي شوم .دكتر نشسته و در حال نوشتن است،سرش را بلند نمي كند.

با صداي مايوس و ملتمس به او مي گويم:"دكتر حالم بده ،دكتر محض رضاي خدا نجاتم بده..."

حرفم را قطع ميكند ،سرش همچنان پايين است، اسم ،اسم فاميل ،اسم پدر،ادرس و شغلم را مي پرسد. ديگر با اين مراحل اشنا هستم.همان طور كه يك حشره شناس  پروانه را با سوزني به محفظه ي شيشه اي اش مي چسباند،اين هم حقه اي است تا به وسيله ي ان ،بيمار را در دفترچه اي ثبت كنند .به هر حال به سوالات پاسخ ميدهم و او كه سرش پايين و مداد دستش است ،آرام آرام در دفترچه اي يادداشت ميكند.

بعد به من ميگويد :"شما ميگين حالتون بده،لطفن بيماري تون رو برام توضيح بدين."

-         دكتر من از يه بيماري خاص رنج مي برم.يه جور اضطرابه.

-  چه جور اضطرابي؟

- اضطرابي كه نتيجه ي تريده،نتيجه ي بي اعتماديه،نتيجه ي ترسه.

- ترس از چي؟

- ترس از اينكه دكترها به خاطر منفعت خودشون ،بيماري هايي رو كه وجود ندارن به من نسبت بدن.

پلك نميزند و به نوشتن ادامه مي هد:مردي برتر ،مرد علم، يك اعجوبه.

مي پرسد:"خيلي وقته كه از اين ترسرنج مي برين؟"

- خيلي وقته دكتر. سال هاست.بيست و پنج ساله.

- اين ترس به چه شكلي خودش رو نشون ميده؟

- به شكل هاي خطرناكي ،هم براي من و هم براي ديگران. همش خيال ميكنم كه قرباني توطئه ي پزشك ها،راديولوژيست هاو دكترهاي داروساز شدم. توي ذهنم با اين توطئه مبارزه ميكنم:خواب هاي خشن ميبينم...

- خيله خب .حالا به من بگين كه معمولن در حضور يه پزشك ، چه حس خاصي بهتون دست مي ده.

- دو حس متضاد:ترس از فريب خوردن ،اميد به درمان شدن.

مي نويسد و مي نويسد. در اين حين تماشايش مي كنم،براندازش مي كنم:كت و شلوار انگليسي شيك گران قيمت،ساعت طلا با بندي كه ان هم از طلاست،انگشتري با سنگي حكاكي شده،شايد عقيق،در انگشتش.مكانيسمشان خيلي خوب كار مي كند. سرانجام به من مي گويد:"حالا براتون يه درمان مختصر تجويز ميكنم. بعد از اين درمان مي بينين كه حالتون خيلي بهتر ميشه."

نزديك مي شوم و مي گويم:"دكتر يعني معاينه تموم شد؟"

- بله تقريبا.

- يعني معاينه همين 5دقيقه طول كشيد؟

- درسته.

- چقدر بايد بدم دكتر؟

اين بار محلم نمي گذارد و مي نويسد. سوالم را تكرار مي كنم.

همان طور كه مي نويسد،جواب مي دهد:" از اينجا كه برين بيرون منشي ام ترتيب همه چي رو ميده."

يك لحظه ساكت مي شوم،بعد مي گويم:"دكتر يه لحظه اجازه بدين. شما يه عالمه از من سوال پرسيدين .حالا اجازه مي دين كه منم يه سوال از شما بپرسم،فقط يكي؟"

- بفرمايين.

- دكتر،كل درامد شما با حق ويزيت و مشاوره و كلينيك و جراحي و غيره و غيره چقدر ميشه؟ ميشه لطفن جواب اين يه سوال منو بدين؟

بالاخره سرش را بلند كرده،نگاهم مي كند،از جايش بلند مي شود، كاغذيرا به طرف من ميگيرد و جواب مي دهد:"اينا داروهاتون هستن.اما علاوه بر اين داروها ،فكر ميكنم براتون خوب باشه يه چند روزي هم در كوهستان اقامت كنين. ادرس يه اسايشگاه عالي رو براتون نوشتم كه يكي از همكارهاي مجرب من اداره اش مي كنه..."

اين بار ديگر جلو خودم را نميگيرم. داد ميزنم:"بله،همكار مجربي كه دستتون باهاش تو يه كاسه هست تا مريضا رو حسابي بدوشين."

- لطفن از اون طرف بريد پيش منشي من.

اما اين بار نمي خواهم پيش منشي بروم. داد مي زنم و تمام تهمت هايي را كه سال ها در دلم نگه داشته ام ،نثارش مي كنم. او نگاهم ميكند،پشت ميز تحريرش سر پاست،آرام متين ،اينده نگر،برتر،او دانشمندي واقعي و خيرخواه بشريت است،نگاهم مي كند و من داد مي زنم و هر چه بيشتر داد مي زنم ،او بيشتر نگاهم مي كند. ان وقت دستش را دراز مي كند ،دگمه ي زنگي را روي ميز فشار مي دهد. پرستاري سراسيمه وارد مي شود ،دو دست آهنين مرا مي فشارند ،بلندم مي كنند و مرا كه داد مي كشم و دست و پا مي زنم ،از انجا مي برند...

و حالا مرا در اين اتاق حبس كرده اند،ان هم درست در اسايشگاه خود دكتر. از پنجره نگاه مي كنم و پارك درندشتي را مي بينم. فرض كنيم زمينش بيست هكتار باشد و هر متر مربع ده هزار ليره. تازه كلينيك هم هست،ساختماني بسيار مدرن با تمام تجهيزات،تزيينات،اتاق هاي عكس برداري، اتاق هاي عمل كه روي هم رفته مطمئنن بيشتر از يك ميليلرد هزينه اش شده . با اين حساب ،هزينه ي هر مريض با درمان و مخارج روزانه مي شود مبلغي برابر با...

 برگرفته از كتاب " ديوار و شمعداني" نوشته ي آلبرتو موراويا

ترجمه ي اعظم رسولي  

      قفسم برده به باغي و دلم شاد كنيد

چند روز دگر خواهم آمد